Nigdy nie zapomnę przysługi, którą mi wyświadczyłeś, Elryku. Jestem Hrabią Purpurowych Miast i mam spore wpływy. Powiedz, proszę, jeżeli mógłbym ci się jakoś odwdzięczyć. Dziękuję ci odparł Elryk poważnie ale najpierw musimy znaleźć jakiś sposób ucieczki. Smiorgan napełnił skórzany worek jedzeniem, odrobiną wody i wina. Elryk nie miał dostatecznie mocnych nerwów, by jeść śniadanie pośród trupów, toteż zarzucił sobie swoją sakwę na ramię. Jestem gotów powiedział. Smiorgan zaspokoił głód. Chodź, pójdziemy tą drogą. Elryk ruszył za władcą mórz po suchej, chrzęszczącej pod stopami darni. Przed nimi piętrzyły się strome zbocza doliny. Padające na nie błękitne światło barwiło opadłe, brązowe liście na przedziwny, niesamowity odcień zieleni. Doszedłszy do rzeki, która niezbyt szeroką strugą burzyła się wśród okrągłych kamieni, bardzo ułatwiających przeprawę na drugi brzeg, obaj mężczyźni odpoczęli i posilili się. Po wczorajszej walce byli zesztywniali. Z radością obmyli się z pokrywającego ich ciała błota i zaschniętej krwi.

(Reklama: zyczenia imieniowe )