Wkrótce znaleźli się na brzegu. Przebrnęli przez płyciznę, wspięli się po nadal zwisających z burt oślizgłych linach i z ulgą stanęli na pokładzie. Już czuję się pewniej powiedział Smiorgan. Ten statek przypomina mi rodzinne strony. Pomyszkował wśród resztek ładunku i znalazł ocalałą amforę. Zerwał pieczęć i podał naczynie Elrykowi. Ten uniósł ciężki dzban i pociągnął łyk znakomitego wina, po czym przekazał napój wyspiarzowi. I wówczas albinosowi znów się zdało, że widzi ruch na rufie, więc poszedł w tamtą stronę. Był teraz pewien, że słyszy wstrzymywany, nierówny oddech, jak gdyby ktoś postanowił raczej udusić się z braku powietrza niż dać się odkryć. Dźwięki były bardzo nikłe, lecz uszy Melnibonéanina, w przeciwieństwie do jego oczu, odznaczały się wyjątkową bystrością. Trzymając dłoń na głowni miecza, albinos ruszył w kierunku źródła tych dźwięków, a Smiorgan poszedł za nim. Dziewczyna wynurzyła się ze swego ukrycia, zanim jeszcze zdążył do niego podejść. Wokół jej bladej twarzy zwisały ciężkimi lokami zakurzone włosy.

(Reklama: Maroko wycieczki )